معنی mandate به فارسی

An official or authoritative command, order, or authorization.

He was willing to carry out all of his commander's mandates.

او مایل بود که کلیه‌ی دستورات فرمانده‌ی خود را اجرا کند.

مترادف‌ها: compulsion، obligation

The authority granted to a politician or government by the electorate.

The government accepted the mandate of the people.

دولت خواست مردم را قبول کرد.

A period during which a government is in power.

The government completed its four-year mandate.

دولت دوره‌ی چهارساله‌ی خود را به پایان رساند.

An order by the League of Nations to a member nation to govern a conquered territory.

Palestine remained under the British mandate after World War I.

فلسطین پس از جنگ جهانی اول تحت قیمومت بریتانیا باقی ماند.

A territory governed under such a mandate.

The mandate encompassed a territory in the Middle East, governed by Britain.

قیمومت آن حوزە در خاورمیانه را در بر می‌گرفت، که توسط بریتانیا اداره می‌شد.

To authorize or require something.

The law mandates that all children attend school.

قانون الزام می‌کند که همه‌ی کودکان به مدرسه بروند.

To make mandatory.

The government mandated the use of seat belts.

دولت استفاده از کمربند ایمنی را اجباری کرد.

Alternative form of man date: a date between two men.

They went on a mandate last weekend.

آنها آخر هفته‌ی گذشته یک قرار ملاقات داشتند.